ریاضت کشیدن برای انجام کارهای خارق العاده از نظر اسلام چگونه است؟


ریاضت کشیدن برای انجام کارهای خارق العاده از نظر اسلام چگونه است؟




    ریاضت کشیدن برای انجام کارهای خارق العاده از نظر اسلام چگونه است؟

پاسخ :


چند مقاله و شعر در مورد روز دانشجو می خواهم.

1:



چرا به چند کلمه عربی زن و مرد به یکدیگر محرم می شوند؟

«ریاضت» در لغت چند معنا دارد: 1.


می شه راهنمایی بکنید که برای داشتن یه ازدواج حساب شده و موفق در مراحل خواستگاری و آشنایی،
تحمل رنج و تعب براى تهذیب نفس و تربیت خود یا دیگرى؛ 2.


آیا امام زمان(عج) همسر دارد؟
تمرین و ممارست؛ 3.


بازتاب انسجام ملی در آثار حماسی ایران چیست؟
کوشش و سعى؛ 4.


می خواستم بدان که اگر فردی که متولد 16 دی ماه سال 1365 شمسی است اگر در تاریخ 16 شهریور سال
گوشه‏نشینى توأم با عبادت و کفّ نفس فرهنگ معین..


کدام یک از مراجع تقلید دختر را قبول می کنند که بدون اجازه پدر با پسری صیغه کند؟ یعنی
در اصطلاح؛ یعنى، تحمل رنج و مشقت و از نظر جسمانى خود را در محدودیت برنامه دادن و در قبال اون به یک توانمندى‏هاى‏روحى رسیدن.
انواع ریاضت‏
از یک چشم‏انداز مى‏توان ریاضت را به دو نوع تقسیم کرد: 1.


آیا ازدواج بین پسر و دختری که از او پولدارتر است را مناسب می بینید؟
ریاضت به صورت مطلق؛ قطع نظر از آموزه‏هاى دینى؛ 2.

ریاضت در قالب آموزه‏هاى دینى و برپايه معیارهاى شرعى.

فرق‏هاى این دو عبارت هست از:
یکم.

ریاضت به معناى مطلق، عبارت هست از اینکه انسان از هر راه ممکن، جسم خود را به مشقّت بیندازد تا مهارت‏ها و توانمندى‏هایى را در بعد روحى به دست آورد؛ قطع نظر از اینکه آیا چنین عملى از نظر احکام شرعى و مبانى دینى صحیح هست یا نه.

از این رو مرتاضانى که بدون در نظر گرفتن شریعت الهى، ریاضت مى‏کشند، براى رسیدن به هدف خود، هر عملى را انجام مى‏دهند! حال فرقى نمى‏کند این کار از نظر شرعى حرام باشد، یا با کرامت انسانى سازگار نباشد؛ زیرا اونان بر این باورند که فلان عمل، موجب تقویت روح یا اراده‏شان مى‏شود.

حال اونکه در ریاضت‏هاى دینى (مانند روزه)، هرگز فرد از چارچوب شریعت خارج نمى‏شود و هر قدرت و نیرویى براى او مطلوب نیست.

او برپايه احکام الهى روزه مى‏گیرد؛ زیرا اعمال احکام دینى، براى این هست که انسان را در حوزه عبودیت خدا برنامه دهد و او را به مقام قرب الهى برساند.

پس نتیجه واثر ریاضت‏هاى شرعى و غیرشرعى کاملاً با هم متفاوت هست.
دوم.

فرق دیگر ریاضت دینى با ریاضت غیردینى، این هست که دین، به انسان اجازه ضرر زدن به خود یا به دیگرى را نمى‏دهد و اعمال او همواره بایدفایده عقلایى داشته باشد.

براى مثال روزه عمل واجبى هست که افراد مکلّف، باید اون را بگیرند.

اما همین روزه اگر در جایى موجب آسیب شدید جسمانى،یا بیمارى و یا تشدید اون گردد، حکم اون لغو مى‏شود و چنین فردى نباید روزه بگیرد.
در حالى که مرتاض، ممکن هست عملى را به این جهت اجرا کند که موجب تقویت اراده شود و کارى ندارد به اینکه این عمل ممکن هست براى او ضرر داشته باشد یا نه.

به عبارت دیگر بر پايه قاعده کلى «لاضرر و لا ضرار فى الاسلام»،ضرر رساندن و ضرر دیدن در اسلام و احکام اون، برنامه داده نشده هست.

همچنین بر پايه قاعده «لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها»؛ بقره (2)، آیه 286.، خداوند براى هیچ کس بیشتر ازتوانایى‏اش تکلیف نمى‏کند.

مرتاض این قواعد و اصول را نه تنها مد نظر ندارد؛ بلکه ممکن هست برخلاف اون عمل کند؛ به این جهت که مى‏خواهد با ریاضت، ابعاد روحى و روانى خود را تقویت کند.

از همین رو بسیارى از احکام اولیه، ممکن هست در مورد عده‏اى، تغییر کند یا اون تکلیف اولیه از دوش اونان برداشته شود.

براى مثال اگر کسى بیمار هست و روزه گرفتن براى او ضرر دارد، یا درمان او را به تأخیر مى‏اندازد و نیز افرادى که مسافر هستند، نباید روزه بگیرند.
سوّم.

فرق دیگر مربوط به انگیزه و هدفى هست که مرتاض دنبال مى‏کند.

اگر از مرتاض سؤال شود انگیزه و هدف تو از این عمل چیست، ممکن هست بگوید: براى تقویت روح، یا به جهت تقویت اراده، یا به دلیل اینکه بتوانم توانایى به دست آورم.

اما نخستین شرط روزه این هست که روزه‏دار، باید نیت و قصد «قربت» کند: «انما الاعمال بالنیات»؛ مستدرک الوسایل، ج 1، ص 90..

البته روزه‏دار نیز ممکن هست انگیزه‏اش دستیابى به بهشت و نعمت‏هاى بهشتى باشد؛ اما باید قصد «قربه الى الله» کند.

او مى‏خواهد در قالب‏بندگى، رضایت خدا را به دست آورد و به دنبال اون، از نعمت‏هاى مادى و معنوى نیز بهره بگیرد.

پس در ریاضت‏هاى الهى، قصد و انگیزه الهى هست؛ ولى معلوم نیست مرتاض چنین هدفى را دنبال کند.
چهارم.

یکى دیگر از فرق‏هایى که بین ریاضت‏هاى غیر دینى و ریاضت‏هاى دینى وجود دارد، به کارگیرى محصولات و نتایج ریاضت هست.

یک انسان مؤمن - که در قالب عمل به احکام الهى به کمالاتى دست مى‏یابد هرگز حاضر نیست از این کمالى که به دست آورده، سوء هستفاده کند و در راه حرام، اون را به کار گیرد.

اما مرتاض ممکن هست در اثر ریاضت، توانمندى‏هایى به دست آورد و در راه غیرصحیح و غیرمشروع از اون هستفاده کند.

حال ممکن هست سؤال شود: مگر مى‏شود انسانى از طریق ریاضت‏هاى غیر دینى، به جایى برسد؟
جواب آرى هست؛ زیرا ریاضت و نتایج اون، تحت نظام علّى و معلولى برنامه دارد؛ یعنى، اگر علت (به مشقّت انداختن جسم) ایجاد شد، معلول (تقویت روح در بعدى از ابعاد) نیز حاصل مى‏شود.

حال این علّت و معلول، ممکن هست در قالب یک نظام ارزشى و الهى شکل بگیرد و یا ممکن هست خارج از این نظام باشد.

درست مثل یک چاقوى تیز که مى‏توانیم در راه صحیح و یا غلط از اون بهره‏بردارى کنیم و ممکن هست این چاقو از طریق صحیح تیز شده باشد و یا از راه غصبى.

بنابراین تقویت روح چیزى شبیه تیز کردن چاقو هست.

لکن در سایه ریاضت‏هاى دینى، علاوه بر اینکه نفس انسان قدرتمند مى‏شود و او به کمالاتى مى‏رسد؛ به سعادت واقعى و جاودان نیز دست مى‏یابد.

این امرى هست که با ریاضت‏هاى غیر دینى حاصل نمى‏شود.

برگرفته از پرسمان

پرسمان در تاریخ 22 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 09:15 ب.ظ به این سوال جواب داده هست.


70 out of 100 based on 40 user ratings 340 reviews