توبه از گناهان کبیره بازهم عذاب داره؟ روز قیامت همه میفهمن ما گناه کردیم؟


توبه از گناهان کبیره بازهم عذاب داره؟ روز قیامت همه میفهمن ما گناه کردیم؟




    توبه از گناهان کبیره بازهم عذاب داره؟ روز قیامت همه میفهمن ما گناه کردیم؟

پاسخ :


آیه «أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ»، در مقام بیان چه چیزى است و چرا درباره حضرت فاطمه(علیها

1:



چرا زنان پیامبر اسلام(صلى الله علیه وآله)، بعد از وفات پیامبر(صلى الله علیه وآله)، نمى‏توانستند

هر گناهی قابل توبه هست و خداوند خود فرموده هست : «ان الله یغفر الذنوب جمیعا ; خداوند همه گناهان را می آمرزد

در مورد فرزندان پیامبر(صلى الله علیه وآله)، به جز حضرت فاطمه(علیها السلام)،توضیح دهید.
صد بار اگر توبه شکستی باز آ- این درگه ما درگه نامیدی نیست.

آیا پیامبر گرامى اسلام(صلى الله علیه وآله) از سوى خداوند، داراى ولایت سیاسى وموظف به
حتی اگر گناه، مربوط به حقوق امت باشد،باز هم، با جلب رضایت از ایشان ،امکان بخشش خداوند؛وجود داردو نباید هیچگاه از رحمت خداوندی ناامید شد.


آیا ولایت و حکومت پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) بر خواست و رأى مردم مبتنى بود و اصولاً
گناه ناامیدی از خداوند، از نظر بزرگی ،از خود گناهی که ما انجام می دهیم بزرگتر هست.


آیا حکومت پیامبراعظم(صلى الله علیه وآله)، داراى ساختار خاص و منظمى بود؟
در میان گناهان، قتل یکی از بزرگترین گناهان هست .


تشکیلات دولتى و ادارى پیامبراکرم(صلى الله علیه وآله) در مدینه الرسول، چگونه بود و آن
حتی در قتل عمد هم اگر انسان واقعا توبه کند و اونچه را که لازم هست تدارک کند،قابل بخشش هست.

آیا پیامبر از عقبگرد امتش به عصر جاهلیت و ایجاد شکاف بین آنها،پس از رحلت خود، نگران
پس در هیچ حالتی نباید از توبه و بخشش گناهان و رحمت الهی ناامید شد، چرا که گناه ناامیدی از خداوند حتی از قتل انسان نیز بزرگتر هست.

اگر انسان هر روز گناه کند و توبه خود را بشکند و باز واقعا پشیمان شود و توبه نماید، توبه او پذیرفتنی هست و نباید از رحمت خداوند ناامید گردد.
اکنون سؤال این هست: آیا ممکن هست سپس بخشش ومغفرت الهی ، خداوند آبروی کسی را در بین خلایق ببرد؟!ویا گناهان او را فاش کرده واورا رسوا کند؟!
برای جواب به این سؤال به آیات زیر همراه با تفسیر مختصر اون توجه کنید:
سوره الفرقان: آیات 68 تا 71:
وَ الَّذِینَ لا یَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا یَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَ لا یَزْنُونَ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ یَلْقَ أَثاماً - یُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ یَوْمَ الْقِیامَهِ وَ یَخْلُدْ فِیهِ مُهاناً - إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صالِحاً فَأُوْلئِکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً - وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ یَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتاباً
اونها کسانى هستند که معبود دیگرى را با خداوند نمى‏خوانند، و انسانى را که خداوند خونش را حرام شمرده جز به حق به قتل نمى‏رسانند، و زنا نمى‏نمايند، و هر کس چنین کند مجازاتش را خواهد دید.
چنین کسى عذاب او در قیامت مضاعف مى‏گردد، و با خوارى همیشه در اون خواهد ماند.
مگر کسى که توبه کند و ایمان آورد و عمل صالح اجرا کند که خداوند گناهان این گروه را به حسنات تبدیل مى‏کند.

و خداوند آمرزنده و مهربان هست.

و کسى که توبه کند و عمل صالح بجا آورد به سوى خدا بازگشت مى‏کند (و پاداش خود را از او مى‏گیرد).
از اونجا که این سه گناه( شرک،قتل ظالمانه و زنا)؛ نهایت اهمیت را دارد، در آیه بعد روى اون تکیه کرده مى‏گوید: کسانى که مرتکب این امور شوند عذاب اونها در قیامت مضاعف مى‏گردد، و با خوارى، جاودانه در عذاب خواهد ماند (یُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ یَوْمَ الْقِیامَهِ وَ یَخْلُدْ فِیهِ مُهاناً).
ولی به این دلیل که قراون مجید هیچگاه راه بازگشت را به روى مجرمان نمى‏بندد و گنهکاران را تشویق و دعوت به توبه مى‏کند، در آیه بعد چنین‏ مى‏گوید: مگر کسى که توبه کند و ایمان آورد و عمل صالح اجرا کند که خداوند گناهانشان را مى‏بخشد و سیئات اعمال اونها را تبدیل به حسنات مى‏کند، و خداوند آمرزنده و مهربان هست (إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً).
همانگونه که دیدیم در آیه قبل، سه گناه، از بزرگترین گناهان ذکر شده هست، ودر همین حال، خداوند در توبه را به روى این گونه افراد،گشوده و این دلیل بر اون هست که، هر گنهکار پشیمانى مى‏تواند به سوى خدا بازگردد، مشروط به اینکه توبه‏اش حقیقى باشد، که نشانه اون، عمل صالح جبران نماينده هست که در آیه آمده، و گرنه مجرد هستغفار به زبان، با پشیمانى زودگذر به قلب، هرگز دلیل توبه نیست.
خلاصه این که نه فقط انسان توبه نماينده عذاب نمی شود که خداوند با تفضل خود این دسته از گناهان را تبدیل به حسنات می کند.
اکنون این پرسش، که آیا همه می فهمند که ما گناه کرده ایم ؟ پاسخش روشن می شود،که اون گناهانی که شخص ،موفق به توبه مقبول شده، هرگز فاش نخواهد شد، اما راجع به گناهانی که موفق به توبه نشده؛ نمی توان حکم کرد که اونها فاش می شود وآبروی فرد در نزد خلایق ریخته می شود، خصوصا در مورد شخص مؤمن گناهکار .

به آیه وحدیث ذیل ان توجه کنید:
در آیه (7 عنکبوت) مى‏خوانیم وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَنُکَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیِّئاتِهِمْ: کسانى که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند گناهان اونان را مى‏پوشانیم.
و به این ترتیب اثر خنثى نماينده گناه را در طاعات و اعمال نیک تثبیت مى‏کند.
در تفسیر آیه مورد بحث حدیث جالبى از على علیه السلام به این مضمون نقل شده هست که:
روزى اون حضرت رو به سوى امت کرد و فرمود: به نظر شما امیدبخش‏ترین ، آیه‏قراون کدام آیه هست؟ بعضى فرمودند آیه:
إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ (خداوند هرگز شرک را نمى‏بخشد و پائین‏تر از اون را براى هر کس که بخواهد مى‏بخشد).
امام فرمود: خوب هست، ولى اونچه من مى‏خواهم نیست،
بعضى فرمودند آیه: و من یعمل سوء أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللَّهَ یَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِیماً
(هر کس عمل زشتى اجرا کند یا بر خویشتن ستم کند و سپس از خدا آمرزش بخواهد خدا را غفور و رحیم خواهد یافت) امام فرمود: خوبست ولى اونچه را مى‏خواهم نیست.
بعضى دیگر فرمودند آیه: قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ (اى بندگان من که اسراف بر خویشتن کرده‏اید از رحمت خدا مایوس نشوید) فرمود خوبست اما اونچه مى‏خواهم نیست!
بعضى دیگر فرمودند: آیه و الَّذِینَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَهً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَکَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ (پرهیزکاران کسانى هستند که هنگامى که کار زشتى انجام مى‏دهند یا به خود ستم مى‏نمايند به یاد خدا مى‏افتند، از گناهان خویش آمرزش مى‏طلبند و چه کسى هست جز خدا که گناهان را بیامرزد) باز امام فرمود خوبست ولى اونچه مى‏خواهم نیست.
در این هنگام امت از هر طرف به سوى امام متوجه شدند و همهمه کردند فرمود: چه خبر هست اى مسلمانان؟ عرض کردند: به خدا سوگند ما آیه دیگرى در این زمینه سراغ نداریم.
اامام فرمود: از حبیب خودم رسول خدا شنیدم که فرمود: امید بخشترین آیه قراون این آیه هست: و اقم الصلاه طَرَفَیِ النَّهارِ وَ زُلَفاً مِنَ اللَّیْلِ إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئاتِ ذلِکَ ذِکْرى‏ لِلذَّاکِرِینَ
(البته در حدیث دیگرى آمده هست که امید بخشترین آیه قراون: آیه إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ مى‏باشد.
اما با توجه به اینکه هر یک از این آیات به زاویه‏اى از این بحث نظر دارد و یک سپس ابعاد اون را بیان مى‏کند، تضادى با هم ندارد:
در واقع آیه مورد بحث از کسانى سخن مى‏گوید که نمازهاى خود را به خوبى انجام مى‏دهند، نمازى با روح و با حضور قلب که آثار گناهان دیگر را از دل و جانشان مى‏شوید.
ااما آیه دیگر از کسانى سخن مى‏گوید که داراى چنین نمازى نیستند و تنها از در توبه وارد مى‏شوند پس این آیه براى این گروه و اون آیه براى اون گروه امیدبخش‏ترین آیه هست.
چه امیدى از این بیشتر که انسان بداند هر گاه پاى او بلغزد و یا هوى و هوس بر او چیره شود (بدون اینکه اصرار بر گناه داشته باشد پایش به گناه کشیده شود) هنگامى که وقت نماز فرا رسید، وضو گرفت و در پیشگاه معبود به راز و نیاز برخاست احساس شرمسارى که از لوازم توجه به خدا هست نسبت به اعمال گذشته به او دست داد گناه او بخشوده مى‏شود و ظلمت و تاریکیش از قلب او بر مى‏خیزد.)

برگرفته از پرسمان

پرسمان در تاریخ 17 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 11:25 ق.ظ به این سوال جواب داده هست.


70 out of 100 based on 40 user ratings 1240 reviews