تاریخچه روضه خوانی از چه زمانی بوده و اولین کتاب مقتل از کیست؟ درباره آن توضیح دهید.

برای چه یک دانشگاه معتبر آمار قبولی نسبتا کمتری نسبت به دانشگاههای نسبتا عقب مانده
اگر در کودکی از مغازه داری که اهل محل باشد، مقداری کم خوراکی گرفته باشیم به عنوان قرض
اگر فردی با پولی که به وسیله پارتی و از راه غیر از دست رنج خود باشد، به زیارت رود، حکم
در اسلام به صله رحم بسیار سفارش شده است اگر ما به دیدن اقوام و آشنایانی برویم که با عدم
اگر در خیابان و یا مکانی دیگر با افراد سیگاری و یا مزاحم مواجه شویم و از کردارشان خوشمان
در فرمایشی از آیت الله مرعشی نجفی نقل شده که در دیداری با حضرت ولی عصر(عج) چای تعارف
Class method and variable with same name, compile error in C++ not in Java?
Missing symbol after compiling swig interface
What advantage does C++ have over .NET when it comes to to game development and apps like VirtualBox
What is the best approach for IPC between Java and C++?
Is there a way to call an unmanaged (not COM) dll from C# application?
LoaderLock error on program termination
How to start writing a PHP5 extension in C++
Free static code scanner for C/C++/C# [closed]
Uploading big files over HTTP
Java: No interface implementation?

تاریخچه روضه خوانی از چه زمانی بوده و اولین کتاب مقتل از کیست؟ درباره آن توضیح دهید.




    تاریخچه روضه خوانی از چه زمانی بوده و اولین کتاب مقتل از کیست؟ درباره آن توضیح دهید.

پاسخ :


حضرت سیدالشهدا بعضی می گویند حج را تبدیل کردند و به فرمایش مفسر کبیر قرآن حضرت آیت الله

1:



آیه ای که دلالت بر بعثت پیامبر(ص) دارد، همراه با بهترین تفسیر به من معرفی می کنید؟

اصل عزاداری و اقامه ماتم برای شهداء در اسلام سابقه دیرین دارد و از اخبار بر می آید که پیامبر (ص) نیز اون را تأیید کرده هست و در برگزاری اون همت می گماشت.


چرا ما شیعیان به جای اینکه مستقیما از خدا درخواست کنیم، حوائجمان را از ائمه(ع) می خواهیم؟
اما در رابطه با کیفیت و شیوه برگزاری عزاداری برنامه خاص، حدیث و روایت معتبری وجود ندارد و مشخصه های عزاداری در وقت پیامبر (ص) و ائمه اطهار (ع) محدود بود به مرثیه سرائی، گریستن و گریاندن در قالب شعر و مرثیه، جز این که هنگام رحلت پیامبر اکرم (ص) بنا بر نقل عایشه زنان به عزاداری پرداختند (و به سینه و صورت خود می زدند) (1)

آیا خرد کردن پول از صندوق صدقات که در خانه ها هست از طرف کمیته امداد داده اند، اشکال
ابن هشام می نویسد سپس اتمام جنگ احد که رسول الله (ص) به خانه خود می رفت، عبورش به محله «بنی عبد الاشهل» و «بنی ظفر» افتاد و صدای زنان اونها که بر کشتگانشان گریه می کردند به گوش اون حضرت (ص) رسید و موجب شد که اشک بر صورت او جاری گردد و در پی اون فرمود: «ولی کسی نیست که بر حمزه بگرید».

نزول حرام هست پس بانکها با این همه درصدی که از مردم در قبال وام می دهند، حرام نیست؟ چه
رؤسای قبیله بنی عبد الاشهل پس از آگاهی از این موضوع، به زنان قبیله شان دستور دادند، پوشش عزا بپوشند و به در مسجد بروند و در اون جا برای حمزه اقامه ماتم نمايند.


کتاب در مورد شیعه و سنی می خواستم؟
رسول خدا (ص) که صدای گریه اونها را شنید، از خانه خویش بیرون آمده، از اونها سپاس گزاری کرد و فرمود: «به خانه های خود بازگردید خدای تان رحمت کند که به خوبی مواسات خود را انجام دادید» (2).

حضرت فاطمه(س) کیست؟
و هنگامی که پیامبر (ص) رحلت کردند، امت مدینه از زن و مرد به گریه پرداختند و بنا بر قول عثمان بن عفان «برخی از اصحاب چنان اندوهگین شدند که چیزی نمانده بود به وهم دچار آیند» (3).

میشه عنوان چند کتاب در مورد زندگی علمی امام حسین(ع) رو واسم بفرستید؟
در شهادت علی (ع) فرزندان اون حضرت (ع) و امت کوفه به شدت گریه کردند (4) و هنگامی که امام حسن (ع) به شهادت رسید، برادرش محمد حنفیه نوحه سرایی کرد (5) و بی شک نخستین کسانی که در شهادت امام حسین (ع) به عزاداری پرداختند، اهل بیت اون حضرت (ع) و بنی هاشم بودند.


شروع عزاداری اون حضرت (ع) بدون فاصله سپس شهادت اون در سرزمین کربلا بود؛ نقل شده پس از اون که امام حسین (ع) از پشت اسب به زمین افتاد و اسب خون آلود اون حضرت (ع) به خیمه ها رفت، زنان و خواهران و دختران اون حضرت (ع) به محض شنیدن صدای اسب از خیمه ها بیرون ریخته و بر سر و صورت خود زدند و ام کلثوم فریاد می کرد: «وامحمداه! واجداه! وانبیاه! واابالقاسماه! واعلیاه! واجعفراه! واحمزتاه! واحسناه! این حسین (ع) هست که به زمین افتاده و در کربلا نقش زمین شده سرش از قفا بریده شده و عمامه و ردایش به غارت رفته و اون قدر گریست تا غش کرد» (6).


و سپس اون در کوفه و مدینه و در وقت امام صادق (ع) و ...

عزاداری سالار شهیدان حسین ابن علی (ع) به همین صورت انجام می گرفت (7).
راه افتادن دسته های سینه زنی در قرن چهارم از وقت آل بویه در میان شیعیان رایج گردید.
در عصر صفوی دسته های سینه زنی همراه با مطالعهاشعار با آهنگ یک نواخت که در سوگ امام حسین (ع) سروده شده بود در کوچه ها و خیابان می گشتند.

دراین عصر برای افزایش هیجان امت و هر چه شکوهمندتر شدن دسته های عزاداری، نواختن طبل و کوبیدن سنج معمول گردید و ادوات جنگی به این گونه مجالس راه یافت.

شیپورزنی، علم گردانی، حرکت دادن کتل، مورد هستفاده سوگواران برنامه گرفت (8).
در اینجا توجه شما را به این مطالب جلب می کنیم:
1.

عزادارى بنى‏هاشم در ماتم سیدالشهدا
از امام صادق(ع) روایت شده هست: «پس از حادثه عاشورا هیچ بانویى از بانوان بنى‏هاشم، سرمه نکشید و خضاب ننمود و از خانه هیچ یک از بنى‏هاشم دودى که نشانه پختن غذا باشد، بلند نشد تا اونکه ابن زیاد به هلاکت رسید.

ما پس از فاجعه خونین عاشورا پیوسته اشک بر چشم داشته‏ایم»نگا: امام حسن و امام حسین(ع)، ص 145..
2.

عزادارى امام سجاد(ع)
حزن امام سجاد(ع) بر اون حضرت به صورتى بود که دوران زندگى او، همراه با اشک بود.

عمده اشک اون حضرت بر مصایب سیدالشهداء(ع) بود و اونچه بر عموها، برادران، عموزاده‏ها، عمه‏ها و خواهرانش گذشته بود تا اونجا که وقتى آب مى‏آوردند تا حضرت میل کند، اشک مبارک‏شان جارى مى‏شد و مى‏فرمود: چگونه بیاشامم در حالى که پسر پیامبر را تشنه کشتند؟!بحارالانوار، ج 44، ص 145.

و مى‏فرمودند: «هرگاه شهادت اولاد فاطمه زهرا(س) را به یاد مى‏آورم گریه‏ام مى‏گیرد».خصال، ج 1، ص 131.
امام صادق(ع) به زراره فرمود: «جدم على بن الحسین(ع) هرگاه حسین بن على(ع) را به یاد مى‏آورد، اون قدر اشک مى‏ریخت که محاسن شریفش پر از اشک مى‏شد و بر گریه او حاضران گریه مى‏کردند».بحارالانوار، ج 45، ص 207.
3.

عزادارى امام محمد باقر(ع)؛ امام باقر(ع) در روز عاشورا براى امام حسین(ع) مجلس عزا برپا مى‏کرد و بر مصایب اون حضرت گریه مى‏کردند.

در یکى از مجالس عزا، با حضور امام باقر(ع) کمیت شعر مى‏خواند، وقتى به اینجا رسید که: «قتیل بالطف ...»، امام باقر(ع) گریه زیاد کرده، فرمودند: «اى کمیت! اگر سرمایه‏اى داشتیم در پاداش این شعرت به تو مى‏بخشیدیم؛ اما پاداش تو همان دعایى هست که رسول خدا(ص) درباره حسان بن ثابت فرمودند که همواره به جهت دفاع از ما اهل‏بیت(ع)، مورد تأیید روح‏القدس خواهى بود».مصباح المتهجد، ص 713.
4.

عزادارى امام صادق(ع)
امام موسى کاظم(ع) مى‏فرماید: «چون ماه محرم فرا مى‏رسید، دیگر پدرم خندان نبود؛ بلکه اندوه از چهره‏اش نمایان مى‏شد و اشک بر گونه‏اش جارى بود، تا اونکه روز دهم محرم فرا مى‏رسید.

در این روز مصیبت و اندوه امام به نهایت مى‏رسید.

پیوسته مى‏گریست و مى‏فرمود: امروز، روزى هست که جدم حسین بن على(ع) به شهادت رسید».امام حسن و امام حسین(ع)، ص 143.
5.

عزادارى امام موسى کاظم(ع)
از امام رضا(ع) نقل شده هست که فرمود: «چون ماه محرم فرا مى‏رسید، کسى پدرم را خندان نمى‏دید و این وضع ادامه داشت تا روز عاشورا: در این روز پدرم را اندوه و حزن و مصیبت فرا مى‏گرفت و مى‏گریست و مى‏فرمود: در چنین روزى حسین را که درود خدا بر او باد، کشتند».حسین، نفس مطمئنه، ص 56.
6.

عزادارى امام رضا(ع)
گریه امام رضا(ع) در حدى بود که فرمودند: «همانا روز مصیبت امام حسین(ع)، پلک چشمان ما را مجروح نموده و اشک ما را جارى ساخته هست».بحارالانوار، ج 44، ص 284.
دعبل خدمت حضرت رضا(ع) آمد.

اون حضرت درباره شعر و گریه بر سیدالشهدا(ع) کلماتى چند فرمودند؛ از جمله اینکه: «اى دعبل! کسى که بر مصایب جدم حسین(ع) گریه کند، خداوند گناهان او را مى‏آمرزد.

اونگاه حضرت بین حاضران و خانواده خود پرده‏اى زدند تا بر مصایب امام حسین(ع) اشک بریزند».
سپس به دعبل فرمودند: «براى امام حسین(ع) مرثیه بخوان، که تا زنده‏اى تو ناصر و مادح ما هستى، تا قدرت‏دارى از نصرت ما کوتاهى مکن».

دعبل در حالتى که اشک از چشمانش مى‏ریخت، قرائت کرد:
أفاطم لوخلت الحسین مجد لاو قد مات عطشاناً بشط فرات‏
صداى گریه امام رضا(ع) و اهل بیت اون حضرت بلند شد.همان، ج 45، ص 257.
7.

عزادارى امام وقت(عج)
بنابر روایات، امام وقت(عج) در وقت غیبت و ظهور بر شهادت جدّشان گریه مى‏نمايند.

اون حضرت خطاب به جد بزرگوارشان سیدالشهدا(ع) مى‏فرمایند:
«فلئن اخرتنى الدهور و عاقنى عن نصرک المقدور، و لم اکن لمن حاربک محاربا و لمن نصب لک العداوه مناصبا فلاندبنّک صباحا و مساء و لابکین لک بدل الدموع دما، حسره علیک و تأسفاً على ما دهاک»؛ بحارالانوار، ج 101، ص 320.
«اگر روزگار مرا به تأخیر انداخت و دور ماندم از یارى تو و نبودم تا با دشمنان تو جنگ کنم و با بدخواهان تو پیکار نمایم؛ هم اکنون هر صبح و شام بر شما اشک مى‏ریزم و به جاى اشک در مصیبت شما خون از دیده مى‏بارم و آه حسرت از دل پر درد بر این ماجرا مى‏کشم».
در سوگ تو با سوز درون مى‏گریم‏از نیل و فرات و شط، فزون مى‏گریم‏
گر چشمه چشم من، بخشکد تا حشراز دیده به جاى اشک، خون مى‏گریم‏
اصل عزادارى و سوگوارى از خود اهل بیت(ع) هست ولى چگونگى اون با شیوه‏هاى قومى و ملى عجین شده هست و این آمیزش تا وقتى که مشتمل بر خلاف شرع نباشد اشکالى ندارد.
معتبرترین مقتل، مقتل «لوط بن یحیی» مشهور به «ابومخنف» هست.

نام این مقتل «مقتل الحسین -علیه السلام-» هست.

لوط بن یحیی مشهور به ابومخنف در نیمه دوم قرن اول هجری قمری در کوفه به دنیا آمد و در سال یکصد و پنجاه و هفت یا یکصد و پنجاه هشت وفات کرد.

پدر او یحیی بن سعید از یاران علی(ع) بود و جدش مخنف از یاران حضرت علی(ع) و پیامبر خدا(ص) بود.
ابومخنف از مورخان نامدار صدر اسلام و از نخستین افرادی بود ه کتاب مستقلی درباره قیام امام حسین(ع) نوشت.

مهمترین کتاب او همین «مقتل الحسین» هست و این مقتل تا قرن چهارم هجری موجود بوده و طبری در تاریخش از اون نقل کرده هست .
کتابی که اکنون به نام «مقتل ابومخنف» مشهور هست نه تنها از ابومخنف نیست بلکه نمی توان اون را منسوب به او هم دانست و به دلایل متعدد، مجعول هست و به احتمال زیاد در قرن ششم ساخته و پرداخته شده هست.

بسیاری از علماء به مجعول بودن مقتل موجود در بازار اعتراف و تصریح کرده اند و اون را از ابومخنف ندانسته اند.

حاجی نوری در کتاب «لؤلؤ و مرجان» می گوید: «افسوس که اصل مقتل بی عیب ابومخنف در دست نیست و این مقتل موجود که به او نسبت داده می شود مشتمل هست بر بعضی مطالب منکره مخالف اصول مذهب.»
همچنین سید عبدالحسین شرف الدین در کتاب «مؤلفو الشیعه فی صدر الاسلام» می گوید: «پوشیده نیست که مقتل الحسین (ع) که رایج هست و منسوب به ابومخنف هست، شامل احادیث فراوانی هست که ابومخنف از اونها اطلاع نداشته هست و اونها را به دروغ به او نسبت می دهند.» و شیخ عباس قمی هم می گوید: «مقتل ابومخنف اگر در دست بود، در نهایت اعتبار بود، لکن افسوس که اصل اون مقتل مفقود شده هست و به دست ما نرسیده هست.

و این مقتلی که در دست هست و در بحارالانوار آمده، و به ابومخنف نسبت داده شده، معلوم نیست از کیست و از ابومخنف نیست و طبری در تاریخ خود در باب مقتل امام حسین(ع) از مقتل ابومخنف نقل کرده هست و من بسیاری از اونها را در نفس المهموم نقل کرده ام.»
مقتلی که الاون در بازار هست و از ابی مخنف نیست، بارها چاپ شده هست هم در ایران، هم در عراق و هم در هند و دو بار به فارسی ترجمه شده هست.کتابشناسی تاریخی امام حسین(ع)، محمد اسفندیاری، چاپ اول، 1380، ساوقت چاپ و انتشارات وزارت ارشاد اسلامی، صص 67-74
پس این مقتل که متعلق به ابومخنف هست در قرن دوم نوشته شده و در وقت خلفای عباسی بوده هست.
رضی الدین ابوالقاسم علی بن موسی بن جعفر بن طاووس معروف به ابن طاووس، کتابی نوشته به نام «لهوف» این کتاب، کتابی هست تاریخی و روایی درباره قیام امام حسین(ع) و روایات کتاب بدون سند نوشته شده هست.

این کتاب مورد اعتماد شیعه هست و در قرن هفتم نوشته شده هست.همان، ص 79 به بعد شهید آیت الله سید محمد علی قاضی طباطبایی نویسنده کتاب «تحقیق در اول اربعین حضرت سید الشهدا» فرموده هست که لهوف نقلیاتش بسیار مورد اعتماد هست و درمیان کتب مقاتل کتاب مقتلی به اندازه اعتبار و اعتماد اون نمی رسد.

تحقیق در اول اربعین حضرت سیدالشهداء، ص 7، چاپ سوم، 1368
در هر صورت در حال حاضر معتبر ترین مقتل کتاب « لهوف » سید ابن طاوس هست .


-----------------------------------
1.

ابن هشام، سیره النبویه، ج 2، ص 428.
2.

عبد الملک ابن هشام حمیری، سیره النبویه، ترجمه سید هاشم رسولی، اسلامیه، ج 4، ص 122.
3.

همان، ج 2، ص 252.
4.

شیخ عباس قمی، منتهی الآمال، احمدی، 1368 ش، ج 1 و 2، صص 211، 220 و 223.
5.

ابوالحسن علی بن حسین مسعودی، مروج الذهب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، بنگاه، 1360، ج 2، ص 3.
6.

خوارزمی، مقتل الحسین، الجزء الثانی، دار انوار الهدای، ط اول، 1418 هـ، ص 43.
7.

سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه عبدالرحیم عقیقی بخشایشی، قم، نوید، 1378 ش.
8.

ر.ک: پشرو چلکووسکی، تعزیه هنر بومی ایران، ترجمه داوود حاتمی، علمی هرهنگی، ج 1، 1367 ش، ص 10.

برگرفته از پرسمان

پرسمان در تاریخ 12 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 12:11 ب.ظ به این سوال جواب داده هست.


82 out of 100 based on 72 user ratings 922 reviews